سمعک هوشمند

لب خوانی و گفتارخوانی چیست؟

اغلب اصطلاح لب خوانی و گفتارخوانی مترادف هم بکار برده می شوند, یک تفاوت جزیی دارند.

لب خوانی فرایندی است که طی آن با مشاهده ی لب, زبان, دهان و حرکت فک گوینده پیام گفتاری شناسایی می شود و طی این فرایند گفتار پدیدار, با اجزای غیرگفتاری ترکیب می شود تا پیام گفتاری ظاهر شده را شناسایی کند.

لب خوانی از اجزای اصلی گفتار خوانی است

در گفتار خوانی فرد علاوه بر محرکات بینایی و شنوایی به ایما و حالت چهره گوینده و بدن (حرکات بدنی و اشارات دست) و دیگر نشانه های موجود مثل مکان انجام مکالمه (سرنخ های موقعیتی و محیطی ) توجه می کند.

با افزایش کم شنوایی روند وابستگی به سرنخ های لب خوانی افزایش می یابد.

در حالی که افراد دچار آسیب شنوایی از این سرنخ ها ی شناسایی پیام سود می برند, با افزایش کم شنوایی, روند وابستگی به سرنخ های گفتارخوانی افزایش می یابد.

لب خوانی و گفتارخوانی از سیستم های ارتباطی پایه بینایی هستند که بیشتر افراد کم شنوا بر آن تکیه دارند.

فرایند ارتباط بینایی, به وسیله فرستنده (گوینده), دریافت کننده (شنونده) پیام و تغییرات محیطی و موقعیتی تاثیر می پذیرد.

پیام ساده برای لب خوانی / گفتار خوانی ساده تر است. پیام های ساده تر نسبت به پیام های طولانی تر درکشان ساده تر است.

در این فرایند گفتارخوانی متغیرهایی هم وجود دارد

متغیرهای فرستنده:

خصوصیات چهره ای
بیان چهره ای
آشنایی با دریافت کننده
سرعت حرف زدن

متغیرهای دریافت کننده:

تیزی بینایی
مهارت های درک بینایی
کمک گرفتن یا نگرفتن از شنوایی باقی مانده
مهارت ارتباط بینایی
توجه به منظور ایجاد ارتباط
آشنایی با خصوصیات ویژه فرستنده مثل مهارت های زبان و شیوه ی سخن گفتن
تغییرات موقعیتی و محیطی شامل موانع بصری میان فرستنده و دریافت کننده که مانع از استفاده از سرنخ های لب خوانی می شوند نظیر: عومل حواس پرت کننده, نور ضعیف و نویز رقابتی

 

270