کاشت حلزون

کاشت گوش میانی چیست؟

راه جایگزین برای سمعک های هدایت هوایی و استخوانی:

 سمعک های کاشتی گوش میانی هستند.

در این گونه از تجهیزات کمک شنوایی ارتعاش مکانیکی به سیستم گوش میانی یا به دریچه گرد اعمال می‌شود

و دیگر نیازی به خروجی اکوستیکی از سوی سمعک نیست.

در نتیجه دیگر نیازی به قالب گوش نخواهد بود.

کاشت های گوش میانی را می توان به طور کامل در داخل گوش میانی کاشت می شوند

و هیچ قطعه ی بیرونی در خارج از گوش وجود نداشته باشد

و یا اینکه هم چنین می‌توان از این سمعک‌های کاشتنی به صورت نسبی استفاده شود

بدین صورت که مبدل خروجی آن کاشته می شود،

ولی میکروفن، باتری، تقویت کننده و فرستنده در بیرون از بدن فرد قرار می گیرد.

اگر میکروفن و باتری کاشته نشود،

سیگنال باید به شیوه ای از طریق سیستم خارجی به مبدل ارتعاش کننده انتقال داده شود.

رایج ترین حالت انتقال سیگنال تقویت شده به صورت القایی و از طریق پوست از سوی یک کویل خارجی به سمت یک کویل داخلی است(درست مثل کاشت حلزون)

سپس سیگنال از آنجا به تحریک کننده ی داخلی ارسال می گردد.

در سیستم های دیگر از یک کویل بیرون از پوست استفاده می شود

تا میدان مغناطیسی نوسانی را درون گوش میانی تولید کند که مستقیما بر روی آهن‌ربای کاشت شده عمل کند.

در سمعک هایی که به طور کامل کاشت می شوند نیاز به باتری کاشت شده است

که با فناوری کنونی باید هر ۳ تا ۱۰ سال عوض شود.

افراد کاندیدای کاشت گوش میانی و مزایا :

اگر چه کاشت های گوش میانی اساسا فقط برای آن دسته از بیمارانی استفاده می شود که عملکرد گوش میانی هنجاری دارند

ولی به نظر می رسد که آن گروه از بیمارانی که می توانند بیش ترین بهره را از کاشت های گوش میانی ببرند،

بیمارانی هستند که دچار مشکلاتی در گوش خارجی یا میانی خود هستند و یا اینکه دچار افت آمیخته با جزء انتقالی بارزی هستند.

این گروه از بیماران عبارتند از :

افرادی که نمی توانند قالب گوش استفاده کنند:

این امر ممکن است به این دلیل باشد که قالب گوش باعث تشدید عفونت گوش خارجی شود،

هم چنین در  بدساختاری های مجرای یا لاله گوش، بدلیل مادرزادی و یا اکتسابی یا جراحی نیز این مشکلات وجود دارد.

بیمارانی بیشترین سود مندی را از کاشت های گوش میانی بیان کرده اند

که سمعک معمولی (و قالب گوش) در آنها باعث ایجاد عفونت در مجرای گوش و یا تشدید آن می شود.

افرادی که سیستم گوش میانی ناکارآمدی دارند و با راهکار جراحی نیز مثمر ثمر نباشد:

استفاده از شیوه ارتعاش دریچه گرد رو به فزونی و گسترش است،

مزیتی این شیوه تحریکی این است که حتی در مواقعی که هیچ استخوانچه ای وجود نداشته باشد و یا وقتی که قاعده (footplate)استخوانچه رکابی به دلیل اتواسکلروزیس بی تحرک باشد این نوع تحریک پا برجاست.

از آنجا که حرکت استخوانچه های گوش میانی بسیار کم و اندک است ( (۱۲۰dB splدر سطح پرده گوش می تواند رکابی را در فرکانس های میانه فقط به اندازه یک میکرو متر به حرکت وا دارد که این میزان برای فرکانس های بالاتر کمتر نیز می باشد)

و آنجا که کاشت های گوش میانی باعث ایجاد مسیر ارتعاشی مکانیکی مستقیمی به سمت حلزون می شوند.

آنها می توانند حلزون را قوی تر از سمعک های BAHA و یا سمعک های هدایت استخوانی دیگر تحریک کنند.

مبدل های جرمی شناور ((floating-mass transducer می توانند حلزون را در سطوحی تحریک کنند که برابر با صدای ۱۱۰dB spl موجود در یک گوش هنجار است و تحریک کننده های پیچی( anchored stimulator ) می توانند حلزون را به اندازه ایتحریک کند که برابر با سطح شدت ۱۳۵Db spl یا ۱۴۵dB spl است.

بنابراین این گونه سمعک ها برای آن دسته از افرادی که دچار افت های آمیخته با جزء حسی عصبی متوسط و یا بیشتر هستند،

مناسب تر از هر سمعک هدایت استخوانی دیگری می باشند.

مزایای کاشت گوش میانی در مقایسه با سمعک های معمولی

۱٫پاسخ فرکانسی گسترده در فرکانس های بالا(تا ۱۰kHz در بعضی از سیستم ها)

۲٫اعوجاج غیرخطی کمتر( اعوجاج هارمونیکی کل کمتر از ۱درصد در بعضی از سیستم ها) و در نتیجه، شفافیت بیشتر سیگنال

۳٫عدم انسداد مجرای گوش (و در نتیجه عدم رخداد اثر انسداد)

۴٫درباره سمعک هایی که به صورت کامل کاشت می شوند،

هیچگونه مانعی در رابطه با استفاده از آنها در شرایط گرم، گردوخاک یا رطوبت وجود ندارد

همچنین این کاشت ها دیده نمی شوند و نیازی به رسیدگی از سوی کاربر بر روی این گونه کاشت ها نیست.

۵٫افزایش میزان بهره بدون بروز فیدبک به ویژه در فرکانس های بالا:

افزایش میزان بهره وقتی به عنوان یک مزیت به شمار میرود که هیچ راهی غیر از این برای دست یافتن به میزان بهره تجویز شده وجود نداشته باشد

تا میزان درک گفتار در شرایط آرام برای ورودی هایی با سطح شدت ضعیف افزایش یابد.

حتی وقتی به جای اینکه خروجی به صورت انتقال صدا از طریق هوا باشد ، به صورت ارتعاش مکانیکی ، نوسان فیدبک رخ خواهد داد

چون که ارتعاش سیستم گوش میانی باعث میشود پرده گوش نیز با مقدار کمی از صدای دریافت شده توسط میکروفن سمعک به ارتعاش درآید .

برآوردی که پس از بکارگیری معیار های متعدد بر روی پایگاه اطلاعاتی بسیار بزرگی از بیماران به دست آمده ، نشان میدهد که کمتر از ۱ درصد افراد کم شنوا نامزد دریافت کاشت گوش میانی هستند ،

ولی این شرایط ممکن است به طور قابل توجهی در آینده تغییر کند .

این امکان وجود دارد که در یک گوش از کاشت گوش میانی استفاده شود و در گوش دیگر ، از سمعک مرسوم استفاده شود

احتمالا تاثیر دقیق چنین ترکیبی بر روی مکان یابی و دقت فرد در جداسازی فضایی سیگنال ها به زمان تاخیر پردازشی نسبی این دو سمعک و سطوح حسی تحقق یافته از سوی آن ها بستگی خواهد داشت .

51