نوشته‌ها

مراقبت از سمعک

مراقبت از سمعک ۱

محافظت از سمعک

هنگامی که از سمعک استفاده نمی کنید، درب محفظه باتری را باز بگذارید.
هنگام استفاده از اسپری مو، سمعک ها را بردارید. چون ممکن است باعث انسداد و اختلال در عملکرد سمعک ها شوند.
هرگز از سمعک در حمام و هنگام دوش گرفتن استفاده نکنید یا آن را در آب نیاندازید.
چنانچه به هر دلیل سمعک شما خیس شود، هرگز از فر یا مایکروفر برای خشک کردن آن استفاده نکنید. هیچ کنترلی را تنظیم نکنید. فورا درب باتری را باز کرده و اجازه دهید ۲۴ ساعت به طور طبیعی خشک شود.
سمعک را در معرض حرارت زیاد )سشوار، موتور دستگاه ها یا داشبورد( قرار ندهید.
اطمینان حاصل کنید که در هنگام قرار دادن سمعک در محفظه مخصوص، کابل آن خمیده یا فشرده نشوند.
استفاده مرتب از رطوبت زداها مانند کیت Dri-Aid مانع زنگ زدگی سمعک شده و عمر آن را بیشتر می کند.
از افتادن سمعک بر سطوح سفت و وارد آمدن ضربه به آن خودداری کنید.

تمیز کردن سمعک و قالب ها

در پایان هر روز، از یک پارچه نرم برای تمیز کردن سمعک استفاده کنید؛ سپس سمعک را در جلد خود قرار دهید و درب محفظه باتری را باز بگذارید تا رطوبت تبخیر شود.
جرم گوش طبیعی و متداول است. روزانه و در برنامه همیشگی نگهداری و تمیز کردن سمعک، آن را از نظر عدم وجود جرم گوش کنترل کنید.
هرگز از الکل برای تمیز کردن سمعک ها، قالب ها یا سرهای پلاستیکی سمعک استفاده نکنید.
هرگز از اجسام نوک تیز برای خارج کردن جرم گوش استفاده نکنید. فروکردن اشیاء به سمعک ها یا قالب ها می تواند آسیب جدی به آن ها وارد کند.
قالب گوش و بخش بیرونی هوک را روزانه با یک پارچه مرطوب تمیز کنید. از وارد شدن آب به داخل و اطراف سمعک جلوگیری کنید.
از الکل برای تمیز کردن قالب ها استفاده نکنید.
اگر قالب ها مسدود شدند، سوراخ را با یک لوله پاک کن یا حلقه جرم تمیز کنید.
اگر پزشک شما قطره گوش تجویز کرد، هر گونه رطوبت که ممکن است وارد قالب ها یا لوله ها شود را تمیز کنید تا از انسداد آن ها جلوگیری شود.
اگر قالب ها به تمیز کردن بیشتری نیاز دارند:
۱٫ با نگهداشتن سمعک در یک دست و دور کردن لوله از هوک به آرامی، لوله پلاستیکی را از هوک سمعک جدا کنید.
۲٫ فقط قالب ها را در آب گرم با کمی مایع شستشو بشویید.
۳٫ آن ها را با آب سرد شستشو دهید و بگذارید در طول شب خشک شوند.
۴٫ از خشک بودن کامل لوله های قالب مطمئن شوید. با لغزاندن لوله روی هوک، دوباره آن را به هوک متصل کنید. استفاده از یک دمنده می تواند به حذف رطوبت/آلودگی از لوله کمک کند. برای اطلاعات بیشتر با متخصص شنوایی خود مشورت کنید.
تمیز کردن لوله باریک و نوک )سر( پلاستیکی هر سه تا شش ماه یکبار یا وقتی لوله های باریک و سرهای پلاستیکی سمعک، خشک و شکننده شوند یا تغییر رنگ دهند، از متخصص شنوایی خود بخواهید آن ها را تعویض کند.

بخش بیرونی نوک )سر( پلاستیکی سمعک را هر روز با پارچه نم دار تمیز کنید. از وارد شدن آب به داخل و اطراف سمعک جلوگیری کنید.
وقتی متوجه وجود مواد زاید در داخل یا اطراف لوله های باریک شدید، آن ها را نیز به طور مرتب و با استفاده از سوزن تمیز کننده ی ارائه شده تمیز کنید.
۱٫ لوله باریک را در یک دست و سمعک را در دست دیگرتان بگیرید.
۲٫ به آرامی سمعک را بچرخانید تا از لوله باریک جدا شود.
۳٫ از یک پارچه مرطوب برای تمیز کردن بخش بیرونی لوله
باریک و سر پلاستیکی سمعک استفاده کنید.
۴٫ قبل از تمیز کردن لوله باریک، به آرامی سر پلاستیکی سمعک را بکشید و از لوله باریک جدا کنید.
سیم سیاه مخصوص تمیز کردن موجود در کیت را به آرامی از قسمتی که لوله باریک به سمعک
وصل می شود، وارد کنید و کل سیم را وارد لوله نمایید.
توجه: هرگز لوله های باریک و سر پلاستیکی سمعک را نشویید یا در آب نیاندازید، چون قطره های آب وارد لوله شده و صدا را مسدود می کنند یا به قطعات الکتریکی سمعک آسیب می رسانند.
۶٫ وقتی لوله باریک را تمیز کردید، سمعک را بچرخانید و دوباره به لوله باریک وصل کنید.
۷٫ سر پلاستیکی سمعک را به آرامی به انتهای لوله فشار دهید و دوباره آن را متصل کنید. تا جایی که احساس کنید سر پلاستیکی روی شیارهای لوله باریک با صدای کلیک قفل می شود و نمی توانید بیشتر آن را فشار دهید.

علت کم شنوایی کودکان

عوامل مختلفی می توانند باعث ایجاد نقص شنوایی در نوزادان شوند،به طور کلی این عوامل به دو دسته ی اکتسابی و وراثتی تقسیم بندی می شوند .
هر دو دسته به دو شکل ژنتیکی و غیر ژنتیکی مشاهده می شوند،امروزه بیش از ۵۰% کم شنوایی ها در نوزادان علت ژنتیکی دارند به همین علت ارزیابی های دوره ای در کودکان مخصوصا کودکانی که سابقه خانوادگی ابتلا به کم شنوایی را دارا می باشند امری ضروریست .
از علل ژنتیکی ابتلا به کم شنوایی می توان انواع متفاوتی از سندروم ها مانند :آشر ، واردنبرگ ، تریچر کولین و .. را نام برد .
از عوامل غیر ژنتیکی که اصولا در دوران بارداری باعث ایجاد نقص شنوایی در نوزادان می شود نیز می توان عفونت ها ی دوران جنینی را که توسط عوامل باکتریایی و ویروسی مانند :سرخجه ،سیتومگالوویروس ، ویروس هرپس سیمپلکس را نام برد.
از سایر علل شایع دیگر که به وفور باعث ایجاد نقص شنوایی در نوزادان می شوند می توان ناسگاری RH خون مادر و جنین ،دیابت مادرزادی ،مسمومیت خونی ،انوکسی ، سیفلیس ، زردی بالا و تولد نارس را نام برد.
پس از تولد نیز کودک همچنان در معرض خطر ابتلا به نقص شنوایی می باشد. در این دوران غالبا به دلیل مننژیت و داروهای اتوتوکسیک در نوزادان شاهد آسیب های جدی شنوایی هستیم .
عوامل باکتریایی و ویروسی که در دوران پس از تولد همچنان سلامت شنوایی کودک را تهدید میکنند عبارت اند از :سرخک ، آنسفالیت ، آبله مرغان ، انفولانزا و اریون .
در صورت نیاز به استفاده از انواع دارو ها در دوران بارداری از پزشک خود بخواهید مراتب احتیاط را در تجویز دارو مد نظر قرار دهد.

عفونت گوش (اوتیت)

عفونت گوش یا اتیت گوش انواع مختلفی دارد که در هر سنی ممکن است به آن مبتلا شویم  و از شایع ترین انواع عفونت ها به ویژه در کودکان است .

اتیت خارجی

گوش خارجی شامل مجرا و لاله گوش است .

  • علل

اتیت گوش خارجی می تواند علل مختلفی همچون انواع باکتری ها و قارچ ها داشته باشد .

  • علائم

 صرف نظر از علت ، خارش ، علامت عمومی آن در شروع التهاب است.با پیشرفت عارضه درد گوش که با لمس و یا حرکت دادن گوش شدیدتر میشود ، احساس پری گوش ، ترشح گوش و گاه تب ، کم شنوایی و تورم غدد لنفاوی مشاهده می شود.

  • شیوع

 اتیت خارجی در فصول گرم سال به ویژه در محیط های مرطوب و هم چنین در  شناگران بسیار شایع است.

  • درمان

رعایت اصول کلی بهداشتی ، خشک نگهداشتن گوش ، معاینه مکرر و تمیز کردن مجرا توسط متخصص ، در صورت نیاز استفاده از دارو

نکته: استفاده از گوش پاک کن های تجاری در این موارد اکیدا منع می شود.

اتیت میانی

  • انواع

اتیت های گوش میانی انواع مختلفی دارد . اتیت مدیای حاد چرکی، اتیت مدیای حاد نکروتیک ، اتیت مدیای حاد ویروسی ، اتیت مدیای سروز، اتیت های میانی مزمن

  • علل

 علت اصلی ایجاد اتیت میانی اختلال در عملکرد شیپور استاش است. شیپور استاش رابط بین گوش و حلق است که گاه می تواند بر اثر عواملی عامل انتقال عفونت به گوش میانی شود.

برخی از عوامل ایجادکننده اتیت میانی:

  • سرماخوردگی
  • قرارگیری در معرض دود سیگار
  • آلرژی
  • قرارگیری در محیط های آلوده و شلوغ مانند مهدکودک ها
  • علل ژنتیکی و ارثی
  • کودکانی که تولد نارس داشته اند
  • و …

” اتیت میانی در کودکان به علت کم بودن شیب شیپوراستاش نسبت به بزرگسالان بسیار رایج تر است ”

  • علائم

به طور کلی علائم اتیت میانی می تواند شامل :

دردگوش، احساس پری گوش، گاه ترشح گوش ، تب و در موارد شدید، کاهش شنوایی باشد.

نکته :

توجه به این نکته ضروری است که در کودکان زیر ۲ سال که قادر به صحبت کردن نیستند ، تب، بی قراری، بی اشتهایی ، گریه های غیرطبیعی، کشیدن گوش، تلاش برای حفاظت از گوش با بردن دست به سمت آن و گاه ترشح از گوش می تواند نشاندهنده ی عفونت گوش میانی باشد که باید جدی گرفته شود.

در کودکان مدرسه ای گاه اتیت میانی خود را به شکل افت تحصیلی نشان می دهد. بنابراین ارزیابی سالیانه ی گوش در این کودکان ضروری ست.

توصیه می شود در صورت مشاهده ی هریک از علائم ذکر شده جهت بررسی و علت یابی مشکل به شنوایی شناس و یا پزشک گوش مراجعه نمایید تا درمان های لازم انجام شود.

عدم درمان اتیت می تواند عوارض جانبی جدی ای همچون کم شنوایی ، لابیرنتیت ، مننژیت ، ماستوئیدیت ، فلج عصب صورتی و … در پی داشته باشد.

از مصرف خودسرانه ی هرگونه قرص ، شربت و یا قطره خودداری نمایید.